Next attack from Polish Pagan recs! I think this band is well-known amongst metalheads, so I hope this isn’t necessary to tell about them hereJ. STRANDHOGG plays black metal, but! Not very destructive one! What the kind of music we can hear out of there? No more no less but truest hellish war sounds. Music is based on such furious, aggressive, pressing guitar riffs, unholy vocals and as always in the Polish UG – killer, massive drumming! The whole album will be listened on one breath, because whole stuff is made in one way and with only aim – to destroy everything around! Sometimes I even remembered such IMPIETY, MARDUK, or even IMMORTAL in some aspects for example. Also I have to say that STRANSHOGG is sounds almost like death metal band thx all those sickest pressing, cement walls like sound; also here are great bass guitar lines, musicians decided to show them perfectly, so you won’t be need to pay lot of attention in aim to hear bass lines, he-heJ. Musical structure is interesting and catching, you’ll be pleased by great count of tempo-changes and sick slowdowns, as well sick guitar’s thresholds! Are you ready to blasphemy in the way of black metal which have death metal sound? I think you are, because STRANDHOGG show us that nowadays metal still can be brutal and unholy at the same time, and without any modern tunes! Support them!
Welcome to the realm where only Death is real... Polish black metal straight from the bowels of Hell. This is neither a political nor religious band, they are just true to the path of what the world of death worship is all about. Well either way "Ritualistic Plaque" is a cadavoristic, mind mutilating experience. This short played debut full length album executes exteme violence while still remaining grimm and hypnotic in sound. If you can appreciate a hatered for the human race and can associate with hymms of death, suffering and fear presented in a loud, aggressive and totally nightmarish manner then you must get your greedy hands on this album. I love the primitive trible tons blending with influences of horror all equally blending together and recorded in the most perfected murderous manner. Solid black metal-Love it! 5/5.
Kinda RavenMoon
Roel F.: Als je deze maand nog op zoek bent naar onbehoorlijk snelle black metal met weinig op het gebied van variatie of nieuwe ideeën dan is Strandhogg helemaal geen slechte keuze. Met dit debuutje (iets meer dan 37 minuten) van de doodsaanbidders uit Polen wordt eens te meer duidelijk dat snelle black metal (met enkele death-elementen in dit geval) nog een lang leven beschoren is.
Naar de reden hierachter moeten we maar niet meer zoeken; feit is dat het nog bestaat en dat Strandhogg zich er volledig aan over geeft. Wat dat betreft past deze band naadloos in het rijtje van Endstille, Rex Satanachia, The Ugly en zo verder. Misschien is de beknopte lengte van deze plaat wel een positief punt want na de acht krakers zijn de oren toch behoorlijk murw geslagen. Wat Strandhogg wel erg goed doet, is dat de band ervoor koos rustmomenten in de nummers te verwerken in plaats van één enkel langzaam nummer tussen de andere snelle nummers in toe te voegen. Ook aangenaam is het feit dat aandacht is besteed aan productie: we kunnen zowaar een bas horen; daarnaast heeft 'Ritualistic Plague' ook een daadwerkelijke impact: het klinkt allemaal wel lekker stevig. Toch, en dit weegt redelijk zwaar in de beoordeling, is het geheel niet nieuw of anders dan anders, naast een summiere inzet van keyboards, en ook hier geldt dat het pas duidelijk wordt dat deze band een echte sfeer kan oproepen op het moment dat ze eens langzamer spelen. Het is maar de vraag of het noodzakelijk is om weer een album rappe black aan te schaffen.
Mocarna, dzika, intensywna i przede wszystkim bardzo dobra muzyka. Black metal w interpretacji Strandhogg znakomicie koresponduje z moimi oczekiwaniami wobec wykonawców działających w tej właśnie dyscyplinie. Cel jest bardzo oczywisty. Bezpardonowa kanonada, jednak bez niezrozumiałych zapędów ku nieczytelnej kakofonii. Ma być szybko, furiacko, ekstremalnie i tak właśnie jest. Jako bonus produkcja, która pozwala słuchaczowi bez zbędnego wysiłku zwrócić uwagę na walory muzyczne, a nie jedynie estetyczne. Selektywne brzmienie ukazuje Strandhogg jako zespół, który za pomocą niewyszukanych, podstawowych środków wyrazu stworzył płytę spójną i podrasowaną specyficznym zimnym, lekko nawiedzonym, niepokojącym klimatem. To nie jest tak, że zespół jakoś szczególnie stara się wytworzyć wokół swojej muzyki nawiedzoną aurę. Nikt się specjalnie nie spina, to słychać. Efekt to wypadkowa kilku składowych "Ritualistic Plague...". Buzująca dynamiką warstwa instrumentalna pod postacią świetnych, gdzieniegdzie trash'ujących gitarowych riffów oraz perkusyjnych pościgów za obłędem doskonale koresponduje z wyeksponowanym, charyzmatycznie podanym wokalem. Wyjątek stanowi ostatni na płycie, blisko dziesięciominutowy "Mortuus Evangelium". Miarowy rytm, aktywne klawisze i wokalizy wydobyte z gardła niewątpliwie chorej jednostki antyspołecznej. Upiorne i znakomite podsumowanie bardzo dobrej płyty.
Robert Jurkiewicz
The trend in black metal, of late seems to be one of experimentation, with many of the most celebrated bands of the genre pushing the boundaries of the style into ever more atmospheric and esoteric territory. Poland’s Strandhogg is not one of those bands. On their debut CD Ritualistic Plague (Evangelical Death Apotheosis), Strandhogg opt for the sonic blitzkrieg variety of black metal, playing with a visceral, death metal like intensity in the manner of bands like 1349 and Marduk. Mid-ranged tremolo picking and relentless blast beats are the order of the day. Melody and atmosphere take a back seat to kicking ass.
While Strandhogg spends most of the album going for the throat, some of the album’s more interesting moments take place when the band takes a break from the blasting. The breakdown in "Coronation of the new God" features a jack-hammering riff nicely punctuated with harmonic squeals and "Profanated Blasphemy" features an all too brief Napalm Death styled groove that gets cut off just as an interesting melody begins to develop. "Pure Annihilation" is a standout track that manages to cram several different grooves and plenty of blasting into a compact ninety three second package. The band goes completely off script with the closing track, "Mortus Evangelium", which is a slow, trudging, nine minute epic laden with synths and haunting, tortured vocals.
Strandhogg’s musical attack is a formidable one. When it comes to brutal, punishing black metal, the band can stand shoulder to shoulder with the best, but I have always found this particular style of black metal tiresome. If Strandhogg were to further develop the slower, heavier parts of their music, I feel they could be truly exceptional. As it stands though, Ritualistic Plague is still a solid album.
Jeremy Morse
Strandhogg is very young Polish band, and „Ritualistic Plague (Evangelical Death Apotheosis)“ is their debut release which is set to establish their name firmly in the underground scene . No-frills straightforward attack is what you are going to get from these death worshippers. From the sole glance at the artwork the mood is set straight – Strandhogg plays violent Black Metal which owes as much to the Swedish purveyors of blasphemy Marduk as to their homeland’s bands. The thing is, even though Strandhogg is definitely BM to its core, they have added some Death Metallish heaviness into the mix just to make the whole thing more intense. The song arrangements are more thought out than your usual band in this vein, the obvious thing is that the guys in the band have more imagination than „blast-till-you-pass“ way so the nice twist and turns and slowing down here and there added much to the ghastly vibe they were clearly aiming for. To tell the truth, I feel that they should investigate more this, atmospheric aspect of their sound as the relentless blasting can very easily get tiresome as they have proven that they are good in combining the two. The production work is very clear (for the UG BM release anyways...) so the great riffing work can be clearly heard – good decision. I did not like the drum sound as it is maybe a bit too artificial and „plastic“; I would love to hear next time more malevolent kicking like in f.ex. Infernal War. Strandhogg presented themselves as a promising act, they just need to sharpen the edges of their music to enter premier killing BM league.
When I first read the name of the band I giggled since, with just a minor tweak, Strandhogg could be translated to ‘beach stabbed’ in Swedish. Which doesn’t make sense and has absolutely nothing to do with the review per se, it just made me laugh. But nevertheless the act’s debut album is certainly no laughing matter. This is one of the most ferocious, unrelenting black metal albums I’ve heard in years. They manage to take the typical old school Norwegian style á la Gorgoroth, 1349 and the likes, the Swedish agenda á la Dark Funeral and Marduk, spiced it with the typical French mad ferocity á la Antaeus and Arkhon Infaustus and then put their own Polish spin on it all. And the end result is intense, technical and unorthodox black metal.
The guitar lines are slick, perfectly coherent with the frenetic drumming. You’ll get ultra-killer blasting as well as some harsh, grim slower sections (which will still be carrying much of the ferocity due to the riffing). The song structure can at times play tricks with your mind, as the same track can twist and turn in several different directions, while still remaining brutal and raw-as-hell. On top of this you have the frantic vocals, as he spews forth the satanic lyrics with immense devotion and intensity, and in many styles. But you’ll just as well hear the pummeling of the bass, as they really let the one of the most underappreciated metal instruments take its rightful place at times.
It is absolutely shredding, it is a powerful and sounds extremely ‘evil’, in lack of a better word to describe it. The sound is good and the atmosphere is great. Plain and simply an unrelenting black metal assault that every fan of the genre should look up. 9 out of 10
Jeśli ktoś się kiedyś zapyta mnie, jak brzmi przemarsz armii odpowiem mu, brzmi mniej więcej jak ostatnia płyta Strandhogg Ritualistic Plague (Evangelical Death Apotheosis). Jest szybki, głośny, bezkompromisowy, po prostu ściana dźwięku. Dodam do tego jeszcze, że black metal w ich wydaniu nie jest sztampowy, dużo w nim świeżości (jeśli tak w ogóle o black metalu powiedzieć można). Nieomal 40 minut solidnego rzeźbienia potrafi zmęczyć. Panowie nie kombinują, nie eksperymentują, jest ciężko i na swój sposób bez udziwnień. Spora dawka jadu, chaosu i gniewu. Płyta trzyma konwencję brutalnego black metalu, w wydaniu bluźnierczej rzezi na wszystkiemu winnych katolikach, chrześcijanach i innych. W tej kwestii nie można mówić o oryginalności. Surowe brzmienie, z dużą dawką brudu nadaje całości iście diabelskiego smaku. Podsumowując. Wyziew z paszczy Szatana. 6/6
Wawrzyk
Pamiętam pierwsze kroki PAGAN REC., jeszcze w dobie wydawnictw kasetowych, kiedy momentalnie ten label znalazł się w czołówce moich fonograficznych faworytów i przez te wszystkie lata moje pozytywne nastawienie do wytwórni nie uległo żadnej zmianie. Powodów mam wiele, lecz najistotniejszym jest fakt, że Tomasz zawsze wydawał zespoły, które mogłem brać w ciemno, bo bez względu na ich stylistykę wszystkie miały wspólny mianownik - wysoką zawartość metalu w metalu, co stanowiło wartość największą dla każdego fana. Czarny i zły metal!!! Jak STRANDHOGG. O tym zespole tu i ówdzie mówiło się różnie, jednak do momentu wydania debiutanckiego albumu, właśnie pod sztandarem PAGAN REC., nie miałem styczności z ich twórczością w żadnej postaci, więc wszystkie opowieści dzieliłem na pół i miałem średnie wyobrażenie o samym zespole. Może to dobrze może źle, trudno ocenić, natomiast zawartość tej płyty wstrząsnęła mną po pierwszym przesłuchaniu. Całe pokolenie wygłodniałych młodych wilków, do których zaliczam m.in. AZARATH, INFERNAL WAR, STILLBORN, DECEPTION, ABSENT, ANIMA DAMNATA, HETZER, HELL UNITED, tworzących niesamowicie bestialską sforę na naszym metalowym podwórku, uświadomiło mi, że granice wściekłości młodego pokolenia zostały mocno wyżyłowane i gro wartości w rodzimej muzyce metalowej ewoluowało do całkowicie nowego wymiaru. To oblicze pełne dzikości, nienawiści, gniewu i walki oraz wielu innych pierwotnych instynktów wykreowane zostało właśnie przez wspominane zespoły, chociaż podwaliny ku temu zostały stworzone ponad dekadę wstecz. I kiedy wydawało mi się, że niektóre granice zostały już ustalone to przyszedł czas na takie zespoły jak chociażby STRANDHOGG!!! Osiem potężnych hymnów o potwornej sile rażenia, gdzie szaleńcze tempa i gęste riffy wspaniale idą w parze z ciężkim, brutalnym i kurewsko selektywnym brzmieniem dosłownie opętało mnie natychmiast. A kiedy kurz opada i zwalniają, potrafią przejechać takim walcem, aż słychać trzask łamanych kości. Black metal, jakiego moje uszy od niepamiętnych czasów nie doświadczyły, w interesujący sposób osadzony na bazie thrash, czasami death metalowych struktur i podany w niezwykle perfekcyjnym stylu najzwyczajniej w świecie pozamiatał resztki zdrowego rozsądku w tworzeniu własnego muzycznego światopoglądu. Bluźnierstwo, jakiego dawno nikt nie zaserwował moim zmysłom, okrutny holokaust dla ciała i duszy w najohydniejszej i najsurowszej metalowej konwencji. Materiał ostry jak brzytwa, bolesny jak smagnięcia pejczem, raniący jak szrapnel i co najistotniejsze pozostawiający trwałe umysłowe kalectwo. Jadowity, śmierdzący, bezlitosny w formie i treści, przełamujący kolejne bariery w ekstremalnej sztuce. Nie rozpatruję bynajmniej STRANDHOGG w kategoriach jakiegoś fenomenu, bo daleko im do tego ze swoją twórczością. Natomiast niezaprzeczalnie mam przyjemność obcowania z czymś na swój chory sposób wyjątkowym i osobliwym, strasznie wynaturzonym i pozbawionym jakichkolwiek skrupułów. Nie jestem jakimś mesjaszem, maniakalnym analitykiem wszystkich metalowych wydawnictw, ba nawet nie jestem dziennikarzem muzycznym i średnio znam się na czysto technicznej muzycznej terminologii….Jestem fanem metalu, którego STRANDHOGG wysadził w kosmos swoim nowym wydawnictwem z iście wielkopolską solidnością i już zastanawiam się słuchając tej płyty, kto w tym roku w naszym kraju ponownie tego dokona….AZARATH, CONVENT, VADER….Nie przypadkowo również rozpocząłem wstępem na temat PAGAN REC., bo uważam, że te dwie bestie wspólnymi siłami mogą po raz kolejny przypomnieć światu jak potężnym orężem na zapleczu dysponuje polski underground. Zniszczenie, zgliszcza, pożoga, odór śmierci, ból, negacja, pogarda…..I qrwa ta twarz dziecka na okładce - zło!!!
Grzegorz Fijałkowski
Und es gibt ihn doch noch! Black Metal der Marke "Nackenfräse". Die Polen hinter Strandhogg bereichern die Musikwelt mit ihrem Erstlingsvollwerk "Ritualistic Plague". Was haben wir davon?
Einiges! So viel sei verraten. Denn hier handelt es sich um ein Stück fleischiger Brutalität, direkt vom Schlachter. Zunächst erscheint das Album als übliche Veröffentlichung selbstherrlicher Möchtegernbösewichte. Spätestens ab Liedwerk Nummer 4 "Devotion To Blood And Lust" reisst man das knöcherne Ruder herum und liefert lange Passagen allerübelster Nackenbrutalitäten. Hier geht es unheimlich hitzig und gnadenlos brutal zu. Die Abmischung ist dabei stets dermassen brillant, dass sich selbst der Bassist Konrad mit seinem metallisch grobschlächtigen Saitenanschlag durchsetzen kann. Das Schlagzeug ist exzellent abgestimmt und verlangt Schlagzeuger Set die totale Muskelperversion ab. Schmierige Vocals füllen das Ganze aus, gönnen sich des Öfteren mal ein sympathisches "Uh!", während die zwei Gitarren ihr Bestes leisten um die 360°-Soundwand zu komplettieren.
Das Endergebnis ist ein von allen Seiten hämmerndes, blasphemisches Metzelwerk. Musikalisch lehnt man sich an die glanzlos schwarze Säule später Black Metal Wellen, unbefleckt von Anleihen aus Depressive und Suicidal, vielmehr mit deutlich erkennbaren Wurzeln im Death Metal.
Mit arg hoher Geschwindigkeit knüppeln wir uns durch acht Stücke vernichtender Armageddonklänge, die sich anhören wie ein durchdrehender Motorradreifen auf blutnassem Fleischboden und einem Musik gewordenen Albtraum dämonisch-psychedelischer Abartigkeiten. Hier schlägt uns der Takt in die Fresse und die abstossenden Disharmonien spucken der Existenz ins Essen. Nachdem die fünfköpfige Polentruppe mit "Pure Annihilation" sogar noch unerwarteten Groove in die Sache bringt, ist die Sache endgültig geritzt.
Ein starkes Debut, für Fans von schnellem, brutalen Black Metal ohne melodische Spielereien und Keyboard, gleichzeitig fern ab von Ambient oder Epik. Einzig die Blast-Beats stören nach einiger Zeit etwas und nach kurzem Aufbegehren in der Mitte des Albums wird es zum Ende hin schon wieder etwas schwächer. Man darf mehr erwarten für's nächste Mal, der angefahrene Kurs sollte aber unbedingt beibehalten werden! (TIP!)
Słuchając wcześniejszego materiału tej hordy, można było podchodzi do nagrań w dwójnasób. Albo ostro wytknąć im konkretne wady, powstałe z niedociągnięć debiutantów, próbować wynaleźć plusy tamtego materiału, lub zwyczajnie odczekać swoje, aż w łapska wpadnie kolejny materiał z szyldem STRANDHOGG, by wtedy dać upust swoim optymistyczno - sceptycznym znakom zapytania. I choć poprzednik tego demosa, nie był jeszcze stuffem idealnym, to i tak wyskarbił sobie we mnie swojego sojusznika he he. I przyznam, iż faktycznie, warto było odczekać czas dzielący oba nagrania, choćby z tego względu, że kapela istotnie poczyniła pewne kroki w przód. Zawartość "Art Of Satanic And Antichristian Blood" jest po części kontynuacją, im właściwego piekła, tyle że z kilkakrotnie większym stężeniem siary, wszelkich siarkowodorów, żrących kwasów, czy tego z czego królestwo upadłego słynie najbardziej - ognia i smoły. Tym razem są to tylko trzy utwory, mimo, iż odtwarzacz wyświetla uparcie 6 ścieżek na płytce. Trzy ostatnie zapisy, to umownie powiedzmy, pojedyncze rwane dźwięki - zagrania. Przede wszystkim, sam styl pisania numerów, jest bardziej dojrzały, czytaj przemyślany. Bez monotonii, jechania na jedno kopyto, ale z autentycznym wątkiem, zespalającym wszelkie dźwięki tej sodomistycznej maszyny. Owszem, agresora w zabijających tempach nie braknie, jednak pewnym równoważnikiem, są tu wolniejsze partie, siejące rzeźniczy terror. Gwałt i mord, coraz wyraźniej ukierunkowany na Skandynawię. Czy to dobrze? Na pewno najlepszą wyrocznią będzie czas, z drugiej strony, jeżeli nie dadzą ciała, wylewając pot i krew w salach prób, płodząc coraz bardziej makabryczne bękarty, mające siłę i autentyczność, to za cholerę nie będzie mnie to obchodziło, w jakiej stylistyce jest utrzymane. Wśród tych trzech, głównych rejestrów zagłady, jest przeróbka nieszczęsnego CARPATHIAN FOREST "Martyr / Sacrificulum", na którego pewnie czeka już ustawiony stos z suchych gałązek, jako rewanż za opętany występ w Krakowie he he. Swoją drogą coverek, lecz dobrze zmontowany z autorskimi kompozycjami STRANDHOGG. Pewnie zawsze mogłoby być lepiej, choć i tak nie brak mu zarazy i odoru śmierci. Przez cały czas czuć pewną duszność w brzmieniu, przez co ciągle można kolidować zespół z muzą kostuchy. Jednak w tej chwili jest to bardziej w formie doczepki, wypadku przy pracy, niż konkretne uszczęśliwianie co poniektórych. Przynajmniej ja to tak odbieram. Trochę sampli z dobrego kina, będącego na czarnej liście kościoła i kleru. No i trochę za krótko. Ale, jeszcze kilka pełni księżyca he he, i pewnie STRANDHOGG uderzy z czymś konkretnym!
Skowron
STRANDHOGG has risend from the dark pits of Poland & unleashed their second demo. There are 2 original songs here & a cover of a CARPATHIAN FOREST song. These guys play ultra heavy Satanic Black Metal music. The music is raw, aggressive, cold & dark through & through. There is fast paced drum blasts with cold guitar work. The vocals are done in a mid ranged harsh throaty Black metal scream & growl mixture. If your into Black metal bands like old Mayhem, Xasthur, Maniac Butcher & the likes then you'll dig these guys!!!
STRANDHOGG made a very good impression on me for very simple reason - the band doesn't bullshit, just executes traditional, fast, Scandinavian black metal in its best way! The guys know very well how to play black metal and how it should sound. Although there surely are some grumbles who claim that "ART OF SATANIC AND ANTICHRISTIAN BLOOD" got accomplished too clear sound. And maybe they're a little bit right, but it's not the biggest problem. The problem is that the band recorded two own songs only, although they are very concrete and blasphemous (but unoriginal at all) and their quality recompense us for a very short playtime (around 12 minutes). Very well executed Carpathian Forest's cover "Martyr/Sacrificulum" finishes the stuff and maybe that will be some hint for you what you can expect from STRANDHOGG, but lack of slow-downs and the brass section distinguishes the horde from CF (don't confuse with Celtic Frost he,he), what makes the demo more into fast black metal "made in Sweden". I like it and if you haven't bought "ART OF SATANIC AND ANTICHRISTIAN BLOOD" yet, send 5 EUR/$ to the band's address you can find at their website immediately, all the more it's got a neat, modest, pro-printed inlay.
Maciek
Strandhogg is a Polish Black Metal band formed in 2002, that already played live in their areas, recorded a first Demo 'In Eternal Fire' in 2003, composed of 6 tracks of raw and compact Black Metal darkened by some heavy Metal tones. The band is composed of 4 members: Nightal (guitars), Set (drums), Konrad (bass), and Novy (vocals), who recorded their second Demo this winter, "Art of Satanic and Antichristian Blood", also self released and composed of 3 tracks, among them a cover of Carpathian Forest, played in a more energetic vein that their earlier work. Strandhogg play fast and compact Black Metal with screamed vocals, enhanced by vocal samples on the intro or inside the tracks. Restless contained drumming, and forceful riffs rhythm changes even slower lulls enhanced by alternated vocals and Death Metal growls make the tracks aggressive, dynamic and varied, as on the first 'In Darkness, Ruin And Death'. The second 'King Of Black Horde, Enthroned' is also played in a raw and ultra fast Black Metal style enhanced by progressive screams, a balanced yet powerful sound, accelerating parts, sharper riffs and muffled battle beats that slow down on the lighter breaks that keep a good melodic vibe. A deeper sound marks the last 'Martyr / Sacrificulum (Carpathian Forest cover)', that fits the other tracks without contrasting with the release. Brutal breaks are filled with vocal sample, guest noises, slower and heavier melodic riffs, while the faster parts are ensured with style. This is raw, unpolished and hateful, ensured with a solid sound and displayed in a rather harsh layout, with Black/White satanic drawing on the front cover that remind of Anima Damnata and Throneum albums, and pro glossy inserts that contains also band's pictures and complete info. If you think that Massemord did sound a bit too experimental and are into more primitive and old fashioned Black Metal style, this album is for you. Get the Demos, and further info on Strandhogg official site.
Tribalchemy
Drugie demo black metalowców ze Strandhogg o trochę przydługawym, złowieszczym tytule.Pierwsze co rzuca się w uszy to nienajgorsza jakość nagrania. Nie mam pojęcia kto się nim zajął, ale zimno się robi człowiekowi kiedy tego słucha. Toż to prawie skandynawska produkcja. Prawie taki Darkthrone chwilami. Mają chłopaki wyziew, nie ma co. Bardzo dobrze słyszalna, nie męcząca, naprawdę dobra perkusja. Siarczysty "norweski" wokal. Gitary miejscami w klimacie wczesnego Dark Funeral. Nie, nie ma obaw. Nie jest to "szczyt" wirtuozerii jak w "Satanic Blood". Strandhogg ma trochę więcej do przekazania. Pogratulować można również coveru Carpathian Forest "Martyr/Sacrificulum" odpowiednio dopieszczonego przez tą (nie oszukujmy się) diabelską już hordę. Zajebiście wciągający utwór. Przesiąknięta złem do szpiku kości produkcja, która nie jest może szczytem oryginalności. Mam jednak wrażenie, że nie będzie to ostatnie słowo Strandhogg.
X
Jest Bestia! No Szatan jest mówie Wam w tej muzyce pełną siarą! Ja nie będę już teraz szukał ich pierwszego demo, żeby przekonać się dzisiaj co umknęło mi wtedy a co dopadło mnie teraz swoimi włochatymi odnóżami, ale Strandhogg rehabilituje się w 100%. Długaśny antychrześcijański tytuł, doskonale infantylno-diabelska okładka, wyraźnie inspirowana twórczością kultowego Chrisa Moyena - już samo opakowanie pokazuje jasno, że Strandhogg chcą być mocno old skul, z gwoździami, łańcuchami, alkoholowym odorem i winylami poprzybijanymi do sufitu. Chcieć a być to dwie różne kwestie, ale nie w przypadku Strandhogg, którzy torturują mnie niemiłosiernie swoim ohydnie buźnierczym black/death metalem. Bardzo siarczyste dżwięki. Nieskomplikowane, ale zagrane z feelingiem, kopem i wyczuciem formy. Doskonale rozłożone tempa, wsparte w tle intesywnym bulgotem basu, nawiedzone wokale - wszystko przy tym cuchnie złowrogim klimatem, który wzbogacają dodatkowo genialnie dobrane sample filmowe. Niestety, demo zawiera tylko dwa kawałki oraz cover Carpathian Forest "Martyr/Sacrificulum". O tym ostatnim możnaby pisać oddzielną recenzję, ale nie chcę znów zacząć pławić się w wazelinie. Powiem tylko szczerze, że nawet dla samej tej przeróbki warto mieć ten krążek. A ja tymczasem chcę już więcej - więcej Strandhogg do kurwy nędzy bo się rozochociłem!
Olo
Jeśli ktoś pamięta poprzedni materiał tego zespołu ma całkowite prawo do tego, aby podejrzliwie spoglądać na najnowsze demo. "In Eterenal Fire" był, co tu dużo gadać, strasznie kiepski, dlatego też nie bez obaw zwróciłem sie do zespołu z prośbą o "Art of Stanic and Antichristian Blond". Posłuchałem i jestem pełen uznania dla tych młodych ludzi za to, jaki postęp poczynili. Nawet trochę żałuję, że to tylko dwa autorskie kawałki i cover Carpathian Forest "Martyr/Sacrificulum". Takiego skandynawskiego black metalu po prostu chce sie słuchać. Bluźnierczy wymiot, jaki zaserwował nam zespół, cieszy czarne dusze swoją deprawatorską mocą. Piekło i Szatan odcisnęły swoje piętno w tej muzyce, smród siary czuć długo po tym jak z głośników popłyną ostatnie takty. Kłania sie zarówno Norweska, jak i Szwedzka blackmetalowa szkoła. Zadziwiająco dobre jest też brzmienie tego materiału selektywność i czystość. Ale nie ma co się dziwić skoro, jak sami muzycy twierdzą, nagrywali w najlepszym studio w Poznaniu. Z tą czystością oczywiście nie przesadzono, żadnych szpitalnych warunków tutaj nie ma. Kurz, bród, tony zardzewiałego złomu, na którym można znaleźa zapewne nie tylko tężec, ale setki innych chorób, które to zsyłane są na ludzkość. Czysty stylistycznie czarny metal, sprawnie odegrany i skomponowany. Tyłkiem Belzebuba wali tu na kilometr, smoła leje się hektolitrami, a grzeszą na potęgę. Strandhogg pokazał klase, a już myślałem, że ten zespół jest stracony na zawsze. Jak to miło się mylić. Jestem bardzo pozytywnie rozczarowany nowymi diabolicznymi opusami. Tym bardziej, że chłopaki nie wzorują się na nowomodnym graniu, a na tym obskurnym i bluźnierczym metalu w starym stylu. Nie spodziewałem się takiej masakry, takiej czarciej jazdy. Podoba mi się ten materiał i to bardzo. Czekam na kolejną odsłonę, miejmy nadzieję, że jeszcze bardziej piekielną i dewastującą niż "Art of Stanic and Antichristian Blond".
Tymothy
Bardzo czekałem na drugie demo Strandhogg, gdyż pierwsze mimo, że było bardzo nieudolne to jednak momentami dawało odczuć jakieś przebłyski talentu. Na swoim drugim wydawnictwie kapela ta odeszła od stylu prezentowanego na "In Eternal Fire" i zagrała o piekło mocniejszy materiał. Wydawnictwo to kipi siarką, brudem i Szatanem, mówię Wam! Szybkie tempa oraz wyraźne wpływy Skandynawii stanowią poważne zalety "Art Of Satanic And Antichristian Blood". Na to demo składają się dwa autorskie kawałki Strandhogg oraz zajebisty cover Carpathian Forest, z którym sobie poradzili wyśmienicie. Na uwagę zasługuje świetne brzmienie, kurewsko adekwatne do muzyki. Wierzyć się nie chce, że udało się takie osiągnąć w raczej nieprofesjonalnym przybytku, jakim jest "Migdał Mobil Home Studio". Podobnie jest z okładką - równie pięknie komponuje się z muzą. Stworzona została przez tego samego artystę, co fronty Anima Damnata, Throneum oraz Bloodthirst, czyli wiemy, czego się spodziewać. Generalnie jedno z ciekawszych demek black metalowych, jakie ostatnio słyszałem. Niestety, jego poważną wadą jest czas trwania. Sądzę, że Strandhogg mogli się postarać o jeszcze dwa, trzy kawałki dla dopełnienia zniszczenia!
Metanol
Mają goście jaja i to ogromne. Mimo, że poprzedni materiał "In Eternal Fire" nie przypadł mi do gustu co też napisałem, chłopy się nie obraziły tylko po nagraniu następnej płyty podesłali mi ją. Niby nic dziwnego, ale zdarzyło się ostatnimi czasy dostać maile lub poczytać opinie zezłoszczonych "artystów", że jak to tak mogłem napisać o ich tfu-rczości. Ekipa Strandhogg jak widzę, to ludzie mocno stąpający po ziemi i nie tracąc czasu na mailowe wojny, wzięli się do roboty czego wynikiem jest "Art Of Satanic Antichristian Blood". Zanim dostałem bardzo ładnie wydany krążek przeczytałem kilka pochlebnych recenzji i zastanawiałem się, czyżby aż tak dużo się u nich zmieniło ? I nadszedł czas, w którym i ja miałem okazję przekonać się o obecnej wartości Strandhogg. Kurwa, wgniotło mnie już przy pierwszym numerze, bo z taką siłą przyłożyli, że na płycie powinna być jakaś informacja lub ostrzeżenie by tego nie słuchać, siedząc na bujanym fotelu. Piekielny podmuch, siły, agresji i niesamowitej mocy. Aż dziwne, że to ten sam zespół, który na "In Eternal Fire" tak się kaleczył. Zupełnie inne podejście do kompozycji, umiejętności też znacznie wyższe i głowy pełna pomysłów, tak prezentuje się to króciutkie demo. Warto też wspomnieć, że nie nagrywając w Hertz-u lecz w domowym Migdał Mobile Home Studio uzyskali chyba najbardziej optymalne brzmienie dla swojej muzyki. Po prostu wszystko bardzo dobrze słychać i nie trzeba siedzieć z uchem przy głośniku by rozczytać co te gitary rzeźbią jednak pomimo tego, nie brak tu ducha black metalu. Wokal Novego, który jest znacznie silniejszy także robi wrażenie, bo nie jest to już zwykły krzyk z chrypką. Widać, że nie wylewałeś za kołnierz i dzielnie wspierałeś wszelkie Polmosy jakimi cię częstowano haha. Aż żal ściska, że to tylko 3 utwory (w tym 2 autorskie), bo chciałoby się tego więcej. Ale jeśli utrzymają ten kurs to na pewno już niedługo powinniśmy dostać jakiś zajebisty długograj.
Wieczor
Kondycja polskiego black metalu jest - co tu dużo ukrywać - kiepska. Jasne, mój znajomy black-maniak próbowałby mi udowodnić, że nie jest źle i że podziemie skrywa dużą ilość interesujących hord, ale znając polską mentalność i niektóre z tych tworów, wiem, że gro z nich to nieudane i niemiłosiernie brzęczące kalki DARKTHRONE. Może i u nas nie jest aż tak tragicznie jak na przykład we Włoszech, bo tam poszukać w miarę dobrej kapeli blackmetalowej trzeba z olbrzymią gromnicą, hehe... ale pozostaje to "ale". Jak to ma się do opisywanej pozycji? W rzeczy samej STRANDHOGG jest wyjątkiem od reguły, a jednocześnie potwierdza, że stan sceny B.M. w Polsce ma się słabo i już od dawna przechodzi ona kryzys. A rzeczony band pochodzący z Wielkopolski nagrał przyzwoity materiał, który brzmi dosadnie, brutalnie, surowo, a przy tym czytelnie. Duża w tym ponownie zasługa Łukasza "Migdała" Migdalskiego, do którego puka sporo wielkopolskich kapel i większość z nich uzyskuje solidny i właściwy danej stylistyce sound. A wracając do opisywanego wydawnictwa, to słychać w tej muzie oczywiście echa wielkich black metalu z CARPATHIAN FOREST (jednym z numerów jest zresztą cover tychże - "Martyr / Sacrificulum"), DARKTHRONE, GORGOROTH i DARK FUNERAL na czele. Mimo to, nie można stwierdzić, że STRANDHOGG żywcem ściągnął ten czy tamten patent i że poszedł na łatwiznę. Grać panowie potrafią, czują się jak przysłowiowa ryba w wodzie w takich klimatach, wokale ciekawie ze sobą współgrają (jeden wrzaskliwy, drugi bardziej growlujący i ponury), a muzę opakowali w starannie wykonaną wkładkę z grafikami autorstwa Klaudiusza (nadwornego rysownika m.in. THRONEUM). Mam jednak jedno zastrzeżenie: materiał jest zbyt krótki, bo po wysłuchaniu 12 minut dobrej muzy ma się ochotę na jeszcze! Czekam na kolejne nagrania, bo liczę, że STRANDHOGG nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.
Diovis
Ha, one could notice that the situation in Poznan reminds the one from Gdansk, from couple of years ago, when few musicians participated in couple of different projects. In STRANDHOGG' line up there're lads from such bands as MORDHELL and BLOODTHIRST. I don't know if there even one dude who's playing in STRANDHOGG only, not having any side projects he, he. It doesn't matter. This demo contains unfortunately three songs only (one of them is CARPATHIAN FOREST' cover "Martyr / Sacrificulum"). Unfortunately, because this music is really good and I would like to listen to some more, maybe 30 minutes long material. But we have 11 minutes of antichristian blast, which will be worshipped by any devil's maniac. This and previous demos reminds me MORDHELL, both are pretty close musically. And also STRANDHOGG plays for Satan! This new recording has a little better sound, more selective, but still having that genre's characteristic dirt and feeling... And quite many fast tempos gave this music really huge power! "Art of Satanic and Antichristian Blood" has a might and strength that many boring black metal bands lacks of. And I really hope that STRANDHOGG will record full length soon. That band really deserves for it, after what was shown on both demos. "Art of Satanic and Antichristian Blood" is finished by CARPATHIAN FOREST's cover, which suits here perfectly and is really well played. So, there's just one thing left to do - press "repeat" button and listen to it more often!
S. Crusherr
Po przesłuchaniu tego materiału demo nic innego do głowy mi nie przychodzi jak hasło: swego nie znacie a cudze chwalicie. Wielu fanów „czarnej” muzyki delektuje się średniej klasy zespolikami a czasami wręcz gniotami z zachodu, bo bardziej kultowe i oddane tradycji a tu pod nosem przechodzą im takie perełki jak Mordhell, Taran czy opisywany Strandhogg. STRANDHOGG to kolejny przedstawiciel nowej fali polskiego black metalu. Zespół ten złożony jest z większości znanych już w światku metalowym ludzi (np. SET z Mordhell), a demo „Art Of Satanic And Antichristian Blood” jest ich drugim materiałem, którego nikt wstydzić się nie powinien. Oczywiście podobieństwo do Carpathian Forest czy Gorgoroth jak najbardziej jest zamierzone, ale nie umniejsza to w żadnym stopniu samemu zespołowi. Zresztą sam cover Carpathian Forest nagrany tutaj, jest dobitnym dowodem na taki stan rzeczy. Poza tym zespół uzyskał w domowym studio naprawdę świetne brzmienie, takie typowe blackowe, norweskie. Czuć ten chłód i surowość w każdej minucie tego materiału. Nie znajdziecie tutaj żadnych klawiszy, babskich wokali czy innych pierdół zmiękczających lub uatrakcyjniających muzykę. Jeśli spodziewaliście się po Strandhogg takiego typu bajery, to nie bierzcie tej płyty do ręki. Jeśli natomiast uwielbiacie te typowe norweskie „smolenie” – piszcie do nich natychmiast, bo to demo jest nagrane właśnie dla takich jak wy. Możemy być dumni z faktu, że nasze podziemne kapele black metalowe mają więcej do powiedzenia w tej muzyce niż nie jedna przereklamowana gwiazda z zagranicy. AMEN.
Robert Łęgowik
Hey, it is good to hear that there still are some maniacs ready to play this kind of fast paced hateful black metal. No female vocal backgrounds here, no keyboard lines, no atmospheric bridges or thoughtful rhythm changes, «Art of Satanic and Antichristian Blood» stands for fast paced and aggressive old school black music. Black metal from Poland is for my opinion normally an automatic guarantee for quality (but unfortunately not originality) and Strandhogg are no exceptions. Relying on traditional / basic black metal guidelines, Stranghogg show through both own compositions (the third track being a fast version of Carpathian Forest «Martyr / Sacrificulum» taken from the 2000 «Strange Old Brew») that the fast paced black metal genre has far evolved since the early days (at least musically… on the lyrical ground we always have to make with the same usual genre clichés), the Poznan based four pieces brightly adding few mid tempo parts to give their musical holocaust even more impact. Nothing new under the Polish sun but still a very good (also very short) piece of black metal art.
Georges
Powoli i regularnie rozwija się grono wartych uwagi młodych kapel blackmetalowych z naszego podwórka. Jedną z nich jest pochodzący z okolic Poznania Strandhogg, którego nowe demo "Art Of Satanic And Antichristian Blood" z obskurną okładeczką jakiś czas temu zakręciło się w moich odtwarzaczu. Bluźnierczo zatytułowany materiał jest drugim, po debiutanckim "In Eternal Fire" z roku 2003, wydawnictwem tego zespołu. Co prawda tworzą go tylko dwa numery autorskie i na deser cover Carpathian Forest ("Martyr/Sacrificulum") - czas trwania to niewiele ponad dziesięć minut - lecz jest całkiem treściwe. Na "Art Of Satanic And Antichristian Blood" Strandhogg zieje piekielnym i wściekłym black metalem, zapatrzonym w idoli z mroźnej Skandynawii: obie kompozycje raczej ściśle trzymają się kanonów gatunków, szybkie tempa, trochę zwolnień dla urozmaicenia, a do tego opętańcze skrzeki. Choć "In Darkness, Ruin And Death" i "King Of Black Horde, Enthroned" brzmią niczym z podręcznika piewcy antychrześcijańskich ballad ku chwale Rogatego, trudno mówić o sztampie czy nudzie - w tym wypadku typowy nie oznacza mało ciekawy. Demo zwraca też uwagę niezłym opanowaniem instrumentów, co należy do rzadkości wśród młodych kapel blackmetalowych, i przyzwoitą produkcją (choć drażnią "pykające" stopy). "Art Of Satanic And Antichristian Blood" to dość krótki, acz zachęcający materiał. Płytka wróży dobrze na przyszłość, ale myślę, że trzeba będzie poczekać na pełnometrażowy (albo przynajmniej nieco dłuższy) krążek, by móc lepiej ocenić tę formację. Póki co jest całkiem nieźle, choć bez rewelacji.
m00n
Ludziom mniej więcej obytym w polskim podziemiu black metalowym, nazwa Strandhogg nie powinna być specjalnie obca. Zespół istnieje już parę latek i mimo dopiero dwóch niezbyt długich dem na koncie, ta nazwa obija się ciągle echem tu i ówdzie. Muzyka prezentowana przez Strandhogg to nic innego jak bluźnierczy black metal o zabarwieniu satanistyczno-anty chrześcijańskim. Zapewne w tej chwili już kilku osobom powinna pocieknąć ślinka i wcale się nie dziwię. Piekielne intro i późniejsze interludium dolewają oliwy do ognia i są bardzo istotną częścią tego materiału. Pójdźmy dalej. Samo brzmienie "Art Of Satanic And Antichristian Blood" idzie raźno w stronę death metalu przez co, między innymi, nie można go uznać za old-schoolowy black metal mimo iż teoretycznie mógłby do tego miana kandydować. Zyskuje przy tym znacznej siły przez co przesłanie staje się jeszcze konkretniejsze. Dla jednych będzie to minus, dla innych ciekawostka ale tak na prawdę owe brzmienie nie wpływa niekorzystnie na całokształt. Jest to cecha charakterystyczna tego krążka i tak to najlepiej pozostawić, tym bardziej, że jakość dźwięku stoi na wysokim poziomie. Swoją drogą to zdarzało mi się słyszeć gorzej wyprodukowane pełno-czasowe wydawnictwa więc jest naprawdę nieźle. Niestety pod wspomnianym szyldem "Sztuki krwi satanistycznej i anty-chrześcijańskiej" dostajemy bardzo niewiele i to jest mój główny zarzut. 11 minut to cholernie mało nawet jak na demo. Stosowniej chyba byłoby to określić mianem "Demo EP". Po dwóch autorskich kompozycjach dostajemy cover Carpathian Forest, który brzmi piekielnie. Taki thrash/black metalowy, rock'n'rollowy walec z płytki "Strange Old Brew" odegrany na modłę Strandhogg doskonale wpasowuje się w całokształt ich twórczości. Mimo, że sama kompozycja nieco odbiega od dwóch poprzedników to sam klimat i brzmienie bardzo dobrze dopełnia tą płytkę. Nie oszukujmy się, na "Art..." zbyt wiele zróżnicowania nie uświadczymy ale za to jest klimat... i o to tu właśnie chodzi! Ten klimat każe wracać do tego krążka raz po raz. Brzmienie sprawia iż zachowano odpowiedni ciężar a całość stąpa po płucach niczym nie wydojona krowa. Sama przyjemność, powiadam wam. Tak na koniec, co by podkręcić atmosferę dodam, że artwork krążka Strandhogg urywa jajca. Mimo, że dość minimalistyczny to jest wręcz idealny do tego typu muzyki. Mr. Klaudiusz odwalił kupę dobrej, ręcznej roboty (jakkolwiek by to nie zabrzmiało hehe) przy oprawie tego materiału dzięki czemu mogę go dumnie postawić na półce obok podobnych, szatańskich wyziewów. Zespół uprasza się o dłuższy materiał a fanatyków zaprasza się na sesję...
Rimmön
Strandhogg ist eine polnische Black Metal Band, die sich im Jahre 2002 formierten. 2003 erschien dann das erste 6-Track-Demo "In Eternal Fire". Live sind die Jungs auch recht aktiv, allerdings nur in ihrem Heimatland. Vor mir liegt also "Art Of Satanic And Antichristian Blood", das bereits im Winter 2003/2004 aufgenommen wurde. Somit ist es auch nicht arg verwunderlich, dass sich das Line-Up, mit Ausnahme von Drummer Set und Gitarrero Nightal, verändert hat. Das Cover ist schön klischeemäßig gehalten, wie sich das für Oldschool Black Metal gehört. Von der Art und Weise könnte es auch ein Cover von Beherit sein. Doch nun zur Musik von Strandhogg. Beginnend mit einem Mitschnitt aus einer schwarzen Messe (??), legen die Polen anschließend sofort los und zeigen, was ihre Mission ist: rauer, schneller Black Metal mit satanischer Message. Diese 3-Track Demo-CD beinhaltet, neben den eigenen Stücken "In Darkness, Ruin And Death" und "King Of Black Horde, Enthroned" auch das recht gelungene Cover von Carpathian Forest's "Martyr/Sacrificulum". Strandhogg bewegen sich also im primitiven, schnörkellosen Black Metal Bereich und das gar nicht mal so schlecht. Gekreische, das ab und zu von derben tiefen Growls unterbrochen wird, die Drums fast ausschließlich im Highspeed-Bereich und ein Gitarrenteppich in norwegischer Manier. Das alles in einer guten aber dreckigen Produktion, dass sich das auch alles recht schön räudig anhört. Vielleicht hätten Strandhogg einfach etwas weiterkomponieren sollen, um mehr Songs auf CD zu bannen, denn nur drei Songs (und nur zwei eigenen) erscheinen mir doch etwas zu wenig, um wirklich ein Urteil über die Polen zu bilden. Aber man darf gespannt sein. Für Black Metal Fans der frühen 90er könnten Strandhogg durchaus interessant sein. "Art Of Satanic And Antichristian Blood" kann für Fünf Euronen auf www.strandhogg.org erworben werden.
Walzenstein
Thats quite a relaxation for my ears after listening to melodic stuff. Srandhogg is really fast, brutal and totaly antichristian band. No mercy to christian bastards! This is a 3 track demo of two original songs and one killer cover of Carpathian Forest - Martyr / Sacrificulum. It seems that band is really influenced by them. Really fast and agressive black metal with no compromises. Drums grand hammering gives a real fast and aggressive mood to this release. Sadistic and also extra fast riffs gives extra speed to whole concept. But to be honest I desiderated those clear Darkthrone style riffs. I prefer that style of black metal approach. But Strandhogg creates really powerful and totaly antichristian sound with their own approach. Band shows us a view of our mother earth suffering in agony being tortured by the evil slaves of Satan. I give no doubt that its one of the most brutal black metal approach I ever heared. All metal demons should be possessed Strandhogg that they managed to create such evil and misanthropic release. Infernal Hail to them!
Tomas
I tak oto przysłowiowe Piekło otwarło sie ponownie a to za sprawą STRNADHOGG i ich debiutanckiego demo "In eternal fire". Z tego co wiem zespół jest w trakcie nagrywania kolejnego materiału na który ja czekam już z niecierpliwością. A dlaczego...? Juz wyjasniam. Zaczyna sie ów nieświęte wydawnictwo interem które juz przykłuwa uwagę: albowiem jest i mrok a zarazem wyczuwalny ból, czyli intro jakiego dawno nie słyszałem. Większość 'blacków' używa odgłosów jakiegos kapiącego deszczu czy chuj wie czego jeszcze... Tu jest to wręcz intro wszechczasów - zero pitolenia czy gonitwy po lasach tylko namiastka cierpienia z jakim bedzie nam dane obcować w następnych utworach. A sama muzyka to dynamiczny Black Metal z lekkimi patentami Death, choć tych ostatnich jest tu malutko, nazwałbym je wręcz wyjątkami. W sumie to niczemu nie wadzi bo ta 99% czystość gatunkowa wychodzi STRANDHOGG na dobre. Muzyka nie jest jakąś totalną euforią i wybuchem niewiadomo jakiej to rewelacji ale trzyma wysoki poziom i oby tak dalej. Aranżacyjnie mamy tu duży nacisk nawet na klimat budowany przy użyciu tradycyjnych instrumentów. Tak więc sumując ten 'mentalny wysiłek' który tu płodzę proponuje pisac do nich po demo bo to warte uwagi wydawnictwo, które należy również pochwalić za profesjonalizm samego wydania: kredowa okładka, tył no i grafika na krążku. Ja kończę bo zaczyna się "Christian termination" a przy tym to banią wręcz machać trza musowo! HAIL to FUKK!
Vomited Corpse
Mimo odejścia czarnej sztuki do głębokiego podziemia, co i rusz można się przekonać, że głupotą byłoby całkowite skreślenie osiągnięć tego gatunku na przestrzeni kilku ostatnich i najbliższych miesięcy. Co chwila nowe hordy uzewnętrzniają swoje mordercze instynkty, i potrzebę uzewnętrznienia skumulowanego w ich cielskach bluźnierstwa, i nienawiści do pewnej religii. I choć pola bitew, na co dzień zlane krwią niewiernych niejako chwilowo opustoszały, to ciągle, da się słyszeć porykiwania bestii. Piekło nie wygasło, demony nie dały za wygraną, wyczekując teraz dogodnej sytuacji, by ponownie uderzyć. Polski STRANDHOGG może być tego pewnym przykładem, bo nie brak im smoły i odoru siary. Co prawda, jest to dopiero debiutanckiego demo, i to przyszłość dopiero pokaże, czy warto pokładać muzyczne nadzieje w twórczości tej załogi. Na razie, myślę, że nie można się zawieść na tym, czego już udało się im dokonać, a gdy kruki nocy ponownie czarnymi skrzydłami pokryją nieboskłon, może rozpętać się mała burza. Black metal - to raczej jednoznaczne i pełne określenie twórczości STRANDHOGG. Chociaż, gdybym nie wspomniał, iż miejscami czuć woń śmierci, to łgałbym jak pies. Ale, bez tych kilku wyjątków, raczej starają się te czarcie pomioty zachować czystość stylistyczną. Jest szybko, wściekle z całą masą innych atutów morderczego kąsania, ale autorzy "In Eternal Fire" stawiają wyraźnie na budowanie klimatu, i co najważniejsze, robią to przy wykorzystaniu tylko i wyłącznie tradycyjnego instrumentarium, nie bawiąc się w mnogie i słodkie jak cholera linie melodyczne z wykorzystaniem parapetu. Już otwierające to demo intro zasługuje w moich oczach na uznanie, bo oto od długiego już czasu, dane mi wreszcie było, usłyszenie czegoś innego niż coraz bardziej oklepane sample, i wyrwane z filmów fragmenty. Ponuro, i z wyczuwalnym bólem, który dopiero potem uderza w pełni. Nawet samo brzmienie, mimo iż uzyskane dość małym nakładem finansowym, nie traci na swojej wulgarności, co chwila zanurzając się w umysłowych nieczytościach. Nie prymitywnie, ani przesadnie technicznie. Na razie dobrze, bez mentalnych eksplozji, ale do przodu.
Skowron
Mój znajomy, będąc swego czasu na Chainsaw Metal Slaughter i oglądając występ pochodzącego ze Poznania Strandhogg, stwierdził że w porównaniu z materiałem który zespół ten prezentuje na płycie na żywo wypada o wiele lepiej. Nie do konca mogę się z tym stwierdzeniem zgodzić, dlatego że materiał który mam przyjemność recenzować(po dosyć długim oczekiwaniu spowodowanym przez naszą "kochaną" pocztę polską, arrrgh!) niesie swoją zawartością nieco świeższe spojrzenie na to jak powinno się grać black metal. Skąd ta opinia? Można się pokusić o stwierdzenie, że kompozycje zawarte na "In Eternal Fire" nie posiadają takiej raczej typowej struktury, które prezentuje w swojej muzyce spora część polskich BM hord. Materiał otwiera trwające nieco ponad dwie minuty intro, któremu bliżej chyba bardziej do dźwięków z pogranicza psychodelii niż do stricte black metalowych kompozycji. Pozostałe utwory także nie tracą zbyt wiele z tej nieco "chorej i pokręconej" atmosfery, jednak ich rdzeń to czysty i momentami bardzo ambitny black metal. Ważną rolę w muzyce Strandhogg odgrywa perkusja, często pojawiając się na pierwszym planie i to właśnie ona jest jakby motorem napędzającym strukturę poszczególnych utworów. Mimo to jest to materiał utrzymany raczej w średnio-szybkich tempach, co bynajmniej nie oznacza że brak mu dynamiki i swoistego klimatu, wprost przeciwnie - słuchacz odnajdzie tu mnóstwo motywów, które już po pierwszym przesłuchaniu z łatwością wpadną w ucho i sprawią, że do "In Eternal Fire" powróci jeszcze nie raz. Kolejną rzeczą, która przemawia za posłuchaniem tego materiału jest samo brzmienie, przejrzyste i dopieszczone, ale bez przesady - nie jest to z pewnością ten sam schemat, który można odnaleźć chociażby na ostatnich dokonaniach Satyricon. Sam wokal, niezbyt daleki od utartych w black metalu schematów jest kolejną mocną stroną tego wydawnictwa. "In Eternal Fire" to nie taka typowa napierdalanka, ale raczej bardziej przemyślana muzyka, momentami kierująca się ku prymitywizmowi i prostocie, nierzadko jednak oryginalna i zaskakująca dosyć ciekawymi rozwiązaniami. Jeśli ktoś obok black metalu w stylu Besatt czy Infernal War potrafi strawić nieco bardziej awanagardowe dźwięki, muzyka Strandhogg z pewnością go zainteresuje. Reszcie też polecam, bo "In Eternal Fire" to płyta której warto posłuchać.
Ankhou
Bardzo ładnie wydane demko muszę przyznać, ale i tak nie będę niestety piał nad nim z zachwytu - nawet jeśli na debiuty powinno się patrzeć nieco łaskawszym okiem. Strandhogg wykonuje black w jakiejś tam pierwotnej jego formie. Nieprzyzwoicie prosty, utrzymany głównie w średnich tempach, momentami mocno wydający się być inspirowany Venom (do którego nigdy specjalną miłością nie pałałem) i przepełniony masą bardzo przeciętnych bądź wręcz niedobrych pomysłów. Plus dla zespołu, iż nie stara się chować swych niedoskonałości za ścianą jakiegoś syfiastego rzężenia i postarał sie o całkiem czytelne brzmienie, jednak gdy słyszę solo z pierwszego numeru to naprawdę żałuję, że gitarzyście podczas nagrań nikt nie wyrwał kabla z gitary przerażony jego wyczynami. Przenudnawe riffy z kompletnie pozbawionym wyrazu growlowo-blackowym wokalem, wpadające dodatkowo w beznadziejnie skoczne podrygi po prostu męczą i zniechęcają. Zdecydowanie najlepiej wypadają jeszcze najszybsze momenty, w których odpowiedzialność spoczywa na barkach bębniarza, tych jednak jest mało i nie są w stanie zatrzeć ogólnego wrażenia strasznej przeciętności. Jak by nie było są to przecież dopiero pierwsze kroki zespołu, brak doświadczenia to w takim przypadku nie jest grzech, ale mobilizacja do bardziej wytężonej pracy - nie trzeba się tylko zbytnio przejmować krytycznymi recenzjami w głupich webzinach ;-)
Olo
Strandhogg to młody poznański zespół, który za cel postawił sobie granie prostej, kopiącej po mordzie i nieskażonej elektroniką odmiany black metalu. "In Eternal Fire" to pierwsze i z tego co wiem na razie jedyne demo tego zespołu. Czas jednak zająć się jego zawartością... Materiał ten opatrzony jest okładka przedstawiającą scenę z jakiegoś masowego mordu. Jest to chyba eksterminacja ludności żydowskiej w czasie drugiej wojny światowej. Na masy przewalających się nieboszczyków nałożono piękny krzyż (oczywiście do góry nogami). Ogólnie oprawa graficzna dema jest całkiem przystępna i wydrukowana na papierze kredowym co świadczy o wtykach kolesi ze Strandhogga w jakiejś drukarni. Muzycznie Strandhogg wypada całkiem nieźle pod względem kompozycyjnym. Kawałki są ciekawe i nie nudzą. Riffy raczej dosyć chwytliwe i proste. W każdym razie pomysły jakieś są. Gorzej jest z ograniem. Miejscami poznaniacy grają przeraźliwie nierówno. Nie wiem czy wynika to z niewielkiego ogrania, braku doświadczenia czy upojenia alkoholowego w czasie sesji?! Ale to jeszcze można przeboleć. Najgorszą wpadką są bez wątpienia solówki. Są one tak chujowe, że najlepiej, żeby w ogóle ich nie było. Na "In Eternal Fire" jest ogółem biorąc pięć utworów plus fajne gitarowe intro - "When The Night Arrives". Jeżeli chodzi o kompozycje to wyróżniłbym "Christians Termination" i tytułowy "In Eternal Fire". Ciekawostką może być też kawałek zaśpiewany po polsku "Czasy Nienawiści". Podsumowując - debiutancki materiał Strandhogga jest ciekawy i dobrze rokuje na przyszłość jedna zespół nie ominął tak popularnych wśród debiutantów błędów. Ja jednak będę z zainteresowaniem śledził poczynania poznaniaków. Mogą jeszcze wyjść na ludzi hehe!
Lord Dark Moon
Czasy, kiedy to black metal święcił swoją największą popularność wśród metalowej braci, dawno minął, w tej chwili stało się nagminne wyszydzanie tego gatunku i zespołów poruszających się w jego obrębie, z jednej strony jest to uzasadnione, gdyż widząc co prezentuje (niestety) większość kapel BM - czyli nic, prócz "corpse paint`ów", zainteresowania "leśnictwem", udowadniania kto jest "bielszy wśród białych", nie wspominając o zerowych umiejętnościach muzycznych, zmusza do takiej, a nie innej postawy. Fuck ..., przecież "blek" w swoim pierwotnym założeniu miał stać w opozycji do wszelkich chrześcijańskich dogmatów, a nie być "jakimś" podkładem do opowiastek na temat naszych słowiańskich przodków Leszka, Czeszka i chuj wie, kogo tam jeszcze, całe szczęście STRANDHOGG, to pieprzony satanic BM, synonim nienawiści do wszelkich świętości, to miecz wymierzony w stronę wyznawców nazarejczyka. Twórcy "In Eternal Fire", nie bawią się w pitu-pitu na parapetach, nie słodzą, od ich muzyki nie jebie wiochą, lecz siarą, smołą i nieświeżym oddechem Szatana. Po przesłuchaniu materiału STRANDHOGG nasuwają mi się dwie nazwy kapel: BURZUM (stary), oraz stary ROTTTING CHRIST. "In Eternal Fire" charakteryzują: średnie tempa, black`owy wokal, chwilami jednostajna praca fizycznego, który chyba zakochany jest po uszy w "blaszkach", oraz co muszę z przykrością stwierdzić "dupne" solówki w "Sign of Disgrace", oraz "Christians Termination". Jeśli kogoś, to interesuje, moimi faworytami na tym materiale są: "In Eternal Fire", "At the end of the Moonlight Path" (za refren), "Czas Nienawiści", no i "Christians Termination" (za tekst). Aby już wszystko było jasne, "In Eternal..." zarejestrowano w zupełnie mi nie znanym Hogg Studio (może to pokój któregoś z członków STRANDHOGG???), brzmienie nie powala (szczególnie gitar) ale, jest za to selektywne i czytelne, jak na warunki w jakich nagrano ten stuff oraz posiada ten specyficzny "necro-sound", wspomnę jeszcze, że chłopaki zadbali o profesjonalną, stronę wizualną swojego materiału.
Jakub
Strandhogg jest młodą, polską formacją wykonującą Black Metal. Cieszy mnie to bardzo, że przyszło mi recenzować ich materiał gdyż w Polsce mało zostało kapel blackowych (żadnego NS nie licze jako metalu... chuj w dupę nazistom), poza tym materiał zapowiadał się od samego początku interesująco. Materiał grupa nagrała sama, za swoje pieniądze i sama go wydała. W przesyłce dostałem poza płytą (z nalepką na całej powierzchni) także wkładki do opakowania ładnie wydrukowane. Widać, że zespołowi zależy aby się pokazać z najlepszej strony. Muzycznie jak już napisałem Strandhogg to black metal w najczystszej postaci. Czuje tu wpływy tak Burzum jak i Darkthrona- czyli prosto i siarczyście. Nie znajdziecie tu klawiszy ani innego shitu. Jest tu tylko szczera muzyka. Gitary chodzą rzęsiście: piłują dość melodyjnie ale i przy tym bardzo agresywnie. No i pokazują się solówki ale mówiąc szczerze lepiej niech zespół sobie je odpuści. Co mnie osobiście ucieszyło to to, że słychać bass.... no może nie jakoś zajebiście ale tak, że można go wyłapać. Najbardziej interesującą, dla mnie, rzeczą jest perkusja. Nie wiem co powiedzieć... słyszę tu szkołe... Punk rocka!! Może thrashu ale na pewno czuć tu patenty punkowe. Trochę to dziwne... ale nawet pasuje, choć nie zawsze. Właśnie perkusja jest moim zdaniem największym minusem albumu. Stopki ledwo słychać... bardziej jak pierdzenie zakonnicy. No i te punkowe patenty... są oki ale mam co do nich mieszane uczucia. Polepsza się trochę przy ostatnich dwóch utworach ale to trochę mało... Wokal jest należycie zrobiony (sam mam podobny... chyba :) ) i mi się podoba choć mam wrażenie, że czasami wchodzi nie wtedy kiedy trzeba... ale to chyba tylko na pierwszym utworze (z pominięciem intra). Osobiście, wokal, kojarzy mi się z wokalem na albumach szwedzkiego LORD BELIAL. Całość nagrano w niejakim Hogg studio... mówiąc szczerze całkowicie nieznanym mi studio. Przypuszczam, że muzycy "zbudowali" sobie te studio na własne potrzeby. Mimo iż nie znam studia to musze przyznać, że produkcja jest czytelna i poprawna. Klimat jest jedną z ważniejszych części Black Metalu. Niestety na recenzowanym materiale klimatu jest niewiele. Zespół położył nacisk na agresje. Ten element też wypadało by poprawić. Ogólnie płytka jest przyzwoita. Można jej przesłuchać kilka razy ale nie stanie się na pewno niczyją ulubioną płytą. Przed zespołem długa droga do świetności. Zrobili już pierwszy krok i to całkiem dobry jak na debiutantów. Ja mówiąc szczerze będę czekał na nowe wydawnictwo zespołu.
BlackThorn
W STRANDHOGG gra połowa MORDHELL więc możecie się domyślić zawartości tego demo. Tak, jest to black metal raczej ściśle nawiązujący do norweskich zespołów sprzed 10 lat. Na początku miałem skojarzenia z TRELLDOM i te skojarzenia się ciągną przez całe demo. Jeśli mam porównać to do MORDHELL to widać różnice, chłopaki nie ciągną bezsensownie tego samego stylu, który kojarzy się z MORDHELL właśnie. Black metal w wykonaniu STRANDHOGG jest bardziej skoczny, utrzymany głównie w średnich tempach z wyjątkiem kilku przyspieszeń. Czasem zabrzmi jakiś thrash metalowy patent. Ogólnie jest ok. Szkoda tylko, że brzmienie jest za słabe. Wszystko tu słychać owszem ale nie ma kopa i siary. Szatan ominął STRANDHOGG niestety. Jednak od strony muzycznej jest jak najbardziej ok. Dzięki doświadczeniu w drugim zespole muzycy wiedzą już jak dobrze zagrać black metal.... Nawet bym się z lekka tym podjarał ale jest to zbyt delikatne...Patenty jak najbardziej są na miejscu. Tu zabrzmi DARKTHRONE tam TRELLDOM i jest dobrze, ale tylko dobrze. Szczególnie podobają mi się te przyspieszenia ze skocznymi thrash metalowymi riffami jakie mają miejsce w min w utworze Christians Termination. Wiem, że STRNDHOGG nagrali nowy stuff i niecierpliwie czekam aż wpadnie w moje ręce. Oby tak dalej tylko zlitujcie się nad brzmieniem.... Dajcie się opętać!!!!! Dzięki niemu zaniżam ocenę.
S.Cruherr
Supported by:
